تبلیغات
  • ثبت نام
صفحه اول  //  یادداشت ها  //  آخوندخراسانی ومشروطه خواهی ازمنظرخمینی جوان
آخوندخراسانی ومشروطه خواهی ازمنظرخمینی جوان
مشاهده در قالب PDF
چاپ
فرستادن به ایمیل
سه شنبه, 22 دی 1394 ساعت 21:19
همایش نکوداشت مرحوم آخوند خراسانی روز پنج شنبه با حضور علما، استادان حوزه و دانشگاه و رییس مجلس شورای اسلامی در دانشگاه مفید قم برگزار شد.
 در همایش نکوداشت مرحوم آخوند خراسانی، حجت الاسلام والمسلمین سید حسن خمینی، آیت الله رضا استادی و حجت الاسلام والمسلمین معادیخواه سخنرانی کردند.
 
سیدحسن خمینی: استقامت بر رای ویژگی ممتاز آیت الله آخوند خراسانی است
 
حجت الاسلام والمسلمین سید حسن خمینی نیز در این همایش، طی سخنانی اظهار داشت: در مورد شخصیت مرحوم آخوند خراسانی از جهات مختلفی می توان صحبت کرد؛ شاید اولین بعد که به ذهن خطور می کند بحث تحقیقات ایشان در حوزه علم اصول است که سالهاست محور همه مباحثی است که در اصول مطرح شده است.
 
او افزود: حاشیه ایشان بر مکاسب که بسیاری از معاصرین آن را بر سایر موارد ترجیح داده اند بعد دیگری است که گرچه در حوزه ها مغفول نمانده اما به اندازه مبانی اصولی آخوند خراسانی مطرح نیست.
 
یادگار امام خمینی(ره) ابراز داشت: مهمترین بعد شخصیت مرحوم آخوند که ایشان را به شخصیت فراتر از مباحث علمی ارتقا داده حضور ایشان در بحث مشروطه است که پیرامون آن سخن ها گفته و کتاب ها نوشته شده است.
 
او عنوان کرد: بسیاری سلطنت رضاشاه را از آثار حرکت مشروطه دانسته و بسیاری از متدینین به آن در همان زمان به دیده تردید نگاه کردند اما یادمان باشد از مشروطه تا کشف حجاب کمتر از ۳۰ سال فاصله است و بسیاری در همان دوران نسبت به این قضیه، معترضانه نگاه کردند.
 
سیدحسن خمینی ادامه داد: بحث مشروطه و نقش مرحوم آخوند و مازندرانی و مخالفت های موجود و قصه های طولانی پیرامون مشروطه حوزه بحث من نیست اما اینکه از آن درس بگیریم یک واجب است.
 
او تصریح کرد: در میان مراجع شیعه و متدینین، برخی استقامت بر رای در مقابل موج های مخالف درونی را در بالاترین سطوح و برخی کمتر از آن برخوردار بودند و این در وجود آخوند جزو شاخص هاست.
 
یادگار امام خمینی افزود: مرحوم آخوند در دوره خود با دشنام کمی مواجه نشده است، به او نسبت بهایی و بابی دادند و بدترین تهمت ها را به ایشان زدند؛ این استقامت ایشان روی رای در برابر دشنام به ظاهر متدینین او را از اقرانش متمایز می کند.
 
او با بیان اینکه در آن روزگار، بهائیت و بابیت حادثه کمی نبود بلکه جزو تهمت های رایج آن زمان بود و در داستان بابیه و بهائیه ایران به مرز فروپاشی درونی رفت؛ نصف زنجان از بین رفت و لذا فجایع سنگینی در آن زمان اتفاق افتاده است.
 
سیدحسن خمینی با بیان اینکه این مساله که چگونه بابیه از دل شیخیه بیرون آمد، داستان ها دارد، افزود: وجه امتیاز آخوند این است که مقابل این موج ها ایستاده است. فکر نکنید سخن گفتن پیرامون این مسائل راحت بوده است؛ ما این مسائل را درک می کنیم. درسی که از مرحوم آخوند می توان گرفت این است که اینگونه نیست که سخن درست گفتن و راه درست رفتن بی هزینه باشد. مگر امام خمینی در اغاز نهضت کم از این مشکل، مبرا بوده است؟ تا آخر این مانند تیغ در گلوی امام مانده است که خون دلی که خوردم از هیچ کسی نخوردم و در ساعات آخر عمر وقتی می خواهند شکوه کنند، آب کشیدن ظرف حاج آقا مصطفی را می گوید و می فرماید وقتی مبارزه را آغاز کردیم خونها در حوزه ریخت.
 
تولیت حرم مطهر امام خمینی(ره) با بیان اینکه نزاع درونی حوزه نجف کم نزاعی نبوده که از دل آن فهمی مانند مرحوم آخوند بیرون آید، به نقل داستانی از شاگردان مرحوم آخوند پرداخت و افزود: شاگرد آخوند خاطره بزرگی از کرامتهای ایشان تعریف می کند که گفت در حضور آخوند نشسته بودیم، شاگرد فاضل آخوند که ۱۵ سال پای درس ایشان بود، آخوند را ترک و از صبح تا شب لعن می کرد و دشنام می داد. وضع او بد بود. از شهر وی پولی را خدمت آخوند آوردند و در حضور شاگردان گفتند اینها مبلغی آوردند. مرحوم آخوند گفت تا ایشان هست که نیازی به آوردن آن نزد ما نیست. فردا آن شاگرد فاضل نزد آخوند آمد که معذرت خواهی کند، مرحوم آخوند به او فرمود اگر برای خدا دشنام می دادی برو به کار خود ادامه بده، چرا جا می زنی.
 
او ابراز داشت: مرحوم آخوند این درس را می دهد که اگر می خواهید مردانه زندگی کنید باید هزینه دهید؛ روزی پلو دارد و روزی هم فحش دارد، همه اش این شش متر عمامه نیست.
 
یادگار امام خمینی به خاطراتی از امام خمینی(ره) منقول از شیخ حسن صانعی پرداخت و گفت: شیخ حسن صانعی نقل می کند: اوایل نهضت، روزی خواستم نزد امام بروم اطلاعیه ای پشت درب منزل امام زده بودند که یک صفحه دشنام غیرتکراری به سند متصل به امضای جمعی از طلاب و روحانیون حوزه علمیه به امام دادند. من داخل خانه رفتم دیدم امام لب حوض نشسته و وضو می گیرند؛ نگاه کردند و آن اطلاعیه را دست من دیدند نگذاشتند صحبت کنم، گفتند صبح که من برای قدم زدن رفتم، این اطلاعیه را دیدم اما برنداشتم؛ آدم زنده فحش می خواهد و تا فحش نخوریم این نهضت پیش نمی رود.
 
او ادامه داد: مرحوم آخوند در نجف کاری بزرگ کرد نه از این جهت که ایران را از استبداد نجات داد و مقابل همه مشکلات ایستاد بلکه از این جهت که مقابل منیت درونی خود ایستاد و این شخصیت آن بزرگوار را متمایز می کند و لفظ آخوند که به معنای آقا خداوند است شایسته این شخصیت است. انسان نباید به غیرخدا توجه کند بلکه خدا محبت می دهد و دلهای مردم را به سمت آنها می کشد.